| |  |
| | Verhalen
Hier leest u alle verhalen en ervaringen van de mensen die al een bezoek
aan Les Deux Pigeons hebben gebracht.
Wilt u uw ervaringen met anderen delen? Stuur ons een
email en u ziet uw verhaal
zo snel mogelijk op deze pagina terug.
|
| | Mijmeren over twee duiven | van: Arwin, Gerbrich en Hadewych Nimis |
 Als je slingerend de bergachtige wegen hebt doorstaan verheft zich op een gevoelsmatig plateau de
prachtige oude woning met chambre d’hotes van Jan en Marijke. Als een soort kroon staat een
huisje voor duiven bovenop het imponerende gebouw. Le pigeonnierre. Deze statige duiventil
heeft evenveel allure als het met liefde gerenoveerde huis. Les deux pigeons (inderdaad, de 2 duiven)
is daarom de naam. En iedereen weet dat duiven middelgrote, compact gebouwde vogels met volle,
ronde borst en kleine kop zijn met rechtlijnige vlucht. Wat velen niet weten is dat, in tegenstelling
tot andere vogels, duiven water met de snavel opzuigen. En door het huis van Jan en Marijke staan
vele verzamelde beeldjes of kandelaars van deze soort vogels (bij een imaginair waterbronnetje)
water te zuigen. Het zou overigens geen recht doen aan het interieur (en exterieur) om het alleen
over duivenkandelaars te hebben. Het is een geweldige plek waar je heerlijk buiten kunt zitten turen
over de vlakte, maar ook binnen satelliet-tv kunt kijken. Dan heb je overigens meer oog voor de
originele weelderige Franse tegelvloeren. En je mag mee-eten. En dat is zeer aan te raden.
Klassieke gerechten met biologische non-hoofdpijnwijnen. Eendenborst in frambozensaus, coq au vin aten
wij. Heerlijk. En opvallend nu ik het opschrijf: 2 soorten vogels op het menu, geen duiven en wel
de duif eren door het huis zo te noemen….. Zou dat toevallig zijn? Een protest tegen de verzwegen
zwarte geschiedenis die Frankrijk heeft met duiven? Immers, tijdens de Olympische Zomerspelen van
1900 in Parijs stond het afschieten van levende duiven op het programma. Er werden voor dit onderdeel
ongeveer 300 vogels gedood. Dit leverde veel bloed en veren op. Het onderdeel werd op de navolgende
Olympische spelen vervangen door kleiduiven schieten.
 En wat heeft dat te maken met les deux pigeons?
Eigenlijk niets. Of misschien toch. Namelijk dat wij in de week dat wij er waren het heerlijk naar
ons zin hebben gehad, met twee hele fijne lieve mensen, heerlijk hebben gegeten en konden mijmeren
over zaken die over van alles en niks gaan. Tot rust komen op een prachtige plek waarbij je bijvoorbeeld
ook nog in Sisteron een prachtig kasteel kan bezoeken. Daarover zal ik de volgende keer gaan mijmeren
en weetjes verzamelen…. Want we komen zeker een keer terug. |
| | De marathon van de Provence-Luberon | van: Bert de Wit |
Toen Ad mij in juni j.l. vertelde over de Marathon de Luberon was ik daar direct enthousiast over.
Mijn laatste marathon stamde alweer uit 2006, dus het werd ook weer eens tijd. Buiten ons gaven Adrie,
Hanny en Pauline zich ook op. Na ingeschreven te hebben plus medicinale goedkeuring, dat is verplicht
in Frankrijk, was alles rond en zo vertrokken wij vrijdagmorgen 2 oktober om 6 uur richting het zuiden.
De rit voerde ons via Brussel, met de enige file, naar Luxemburg waar de auto nog even volgetankt werd
(€ 1,02 per liter euro). Vervolgens via Dyon naar Grenoble. Ad had een nieuwe Tom Tom aangeschaft die
op de satelliet werkt. Nu dat hebben wij geweten; via de kleinste weggetjes die er te vinden zijn,
hoorde wij steeds de stem van de vrouw: “bij de volgende kroeg rechtsaf”. Maar na veel bochten, wel mooi,
kwamen wij uiteindelijk bij ons Gîte de France, “Les deux pigeones”in Vaumeilh, op ca 1200 km van Alphen,
een hele rit dus! Wij werden hartelijk ontvangen door Marijke en Jan, familie van Ad. Zij hebben hier een
prachtige Bed and Breakfast gebouwd uit werkelijk bouwval, die in het programma “ik vertrek”niet zou hebben
misstaan. Er staat nu een mooi huis met mooie kamers maar ook nu moet er nog genoeg aan gedaan worden.
Corry en Pauline zijn ondertussen ook gearriveerd zodat de groep van zeven compleet is. ’s Avonds kregen
wij een echte runnersmaaltijd voorgeschoteld, penne rigatta met salade en wijn en kaas van de streek.
Jan, die in de zestiger jaren in de band de Bintangts heeft gespeeld laat nog wat gitaar spel horen en
dan valt het doek over deze dag.
De zaterdag stond in het teken van rust, alhoewel dat voor deze groep een relatief begrip is. Om half
negen is het verzamelen voor een loopje door de bergen naar Vaumeilh. Nu weten wij wat ons morgen te
wachten staat, alleen maar stijgen en dalen. Na het prima ontbijt buiten op het terras gaan wij naar
Sisteron, een historisch plaatsje. Sommige bezoeken de citadel, een burcht uit de 14e eeuw. Hierna
gaan wij terug naar ons verblijf waar aan het zwembad geluierd wordt. Het is niet te geloven, 26 graden
en dat op 3 oktober, terwijl het heel slecht weer in Nederland is. Marijke en Jan hebben weer voor een
pasta maaltijd gezorgd zodat aan “stapelen”geen gebrek is. Wij gaan vroeg naar bed want morgen vroeg op.
Zondag 4 oktober: eindelijk de dag van de marathon. Hiervoor hebben wij zoveel getraind en dat moet er nu
uitkomen. Om 6 uur is het opstaan en na het ontbijt rijden wij met 2 auto’s, de “verzorgers”gaan ook mee,
naar Pertuis, zo’n 100 km zuidelijker. Hier zijn wij dik op tijd. Onze nummers liggen klaar en ook nu weer
wordt er naar de medicinale verklaring gevraagd! Dan om 9 uur vertrekken Ad, Adrie en Bert voor de 42,195 km.
Eerst een ronde over de sintelbaan, dan een ronde door het dorp en dan op weg. Het is nu nog lekker fris maar
dat zal tijdens het verdere verloop wel anders worden. Om 10 uur vertrekken Hanny en Pauline voor hun halve.
Wij zijn dan al een uur onderweg over een parcours dat op en neer gaat, over grindpaden en dammetjes tussen
de druivenvelden. Dit is werkelijk een heel zwaar parcours en reeds na 15 km voel ik mijn benen van het stijgen
en dalen. Soms is het nog erger dan een cross. Bij het meer lopen wij door een bos waar men de uitstekende
wortels rood geverfd heeft. Wij lopen ook door dorpjes met trappen en steegjes. Dit is toch echt niet te
vergelijken met het vlakke asfalt van Rotterdam. Bovendien is het heel warm geworden en ik loop de verdere
race met het shirt in mijn hand. Zo krijg je nog een beetje koeling. Maar de verzorging is excellent. Om
de 2,5 km staat er een stand met water, cola, sportdrank en wijn en ook hapjes. Bij 30 km krijgen wij zo’n
heuvel waar een ieder tegenop wandelt. Er zijn ook uitvallers die met de ambulance afgevoerd worden. Ook
voor ons is het nu overleven en een tijd heb ik al uit mijn hoofd gezet. Als je denkt dat wij nu op asfalt
blijven heb je het mis, want men heeft nog een pad van hoog gras in gedachte. Maar in La Tour d’Aigues ligt
de bevrijdende finish. Een zware marathon was dit en zoals Corry zei: “afgezien van het afzien waren wij
fantastisch”. Wat mijzelf betreft; ik heb prima gedoseerd en ben niet kapot gegaan, maar mijn 52e marathon
was wel de zwaarste ever. En de tijd, die is hier niet belangrijk, want de laatste finishte in 5.45 (limiet 6 uur).
Met een medaille, t-shirt en flessen wijn keerden wij terug naar huis, waar bij het zwembad de marathon nogmaals
geanalyseerd werd.
Op maandag werden wij uitgewuifd door Marijke en Jan, fijne mensen die ons echt in de watten hebben gelegd,
en reden wij terug naar Alphen waar wij om 22.30 uur aankwamen. Een fijn sportief en gezellig weekend was
dit en zeker voor herhaling vatbaar. Misschien volgend jaar?
Hierbij nog de uitslag:
84e Ad Heesbeen 3.52
114e Adrie Roor 4.01
199e Bert de Wit 4.30
Halve:
496e Hanny Maarleveld 1.56
939e Pauline Aalbersberg 2.29
|
| | Frankrijk, de Provence, Les deux pigeons | van: Theo en Marian Wildenberg |
'Frankrijk is een mooi land maar er zouden geen Fransen moeten wonen'. Hoe vaak heb ik deze onware
uitspraak niet gehoord. Maar Fransen zijn juist heel vriendelijke mensen. Dat bleek wel toen ik
de weg vroeg naar het chateau van Jan en Marijke aan een oude heer die in de schaduw zat te soezen.
Wie in Frankrijk de weg vraagt doet dat bij voorkeur in het Frans, al dan niet gebrekkig. Maar eerst
wens je iemand goede morgen, middag of avond, afhankelijk van het moment van de dag. Dan verontschuldig
je je voor het feit dat je de persoon in kwestie stoort en pas dan – en niet eerder – vraag je de weg.
Beter is het om ook nog naar de gezondheid van de betreffende persoon te vragen en hem een compliment
te maken over zijn fraaie tuin of zoiets. Maar mijn kennis van de Franse taal schiet dan tekort en als
Hollander wil je toch wat sneller op je doel afgaan. Dus beperkte ik mij tot: "Bonjour monsieur, excusez
moi mais.............. ". Het hielp. Met een vriendelijke glimlach hees de man zich uit zijn zetel in
de schaduw van het struweel en wees mij de weg. Ik bedankte uitbundig (ook dat hoort erbij) en vond
feilloos de juist route.
Het tafereel wat ik aantrof deed me denken aan een reclame voor tomatensaus uit zo’n zonovergoten land.
Aan een tafel zaten een aantal lieden te keuvelen onder het genot van een glas wijn uit de welvoorziene
kelder van Jan en Marijke. Probleemloos sloten wij ons bij het gezelschap aan en mijn geluk was compleet
toen er ook nog wat kaassoorten uit de streek op tafel kwamen. In de Provence leef je buiten en onze
bagage, het interieur van het huis, onze kamer,... dat kon later wel. Je moet in die contreien geen
haast hebben. Die rondleiding kregen we dan ook later. En tot ons grote genoegen. Het ziet er zowel
buiten als binnen schitterend uit. Maar voor de liefhebbers ontbreekt er toch iets. Een kleinigheid
maar voor mij niet onbelangrijk. Had dit oude chateau in Engeland of Schotland gestaan, dan was er
minstens één geest aanwezig geweest. Maar in dit huis geen onverklaarbaar geluid van voetstappen op
een krakende trap, geen kille tochtvlagen en wapperende vitrages terwijl alle ramen gesloten zijn,
geen bewegende deurklinken terwijl er niemand aanwezig is en geen deuren die uit zichzelf krakend
opengaan. Nu heeft Jan op vakbekwame wijze alles zo gemaakt dat er geen sprake is van gekraak of tocht,
maar een echt spook weet daar wel raad mee. Nee, niets van dat alles, maar als liefhebber van het
occulte mis je dat toch.
Ik begrijp overigens wel hoe dat komt. In streken waar de mens onderhevig is aan de nukken van een kil
klimaat en ten onder gaat aan jicht, reuma en wintervoeten, sterft men ongelukkig. De geest blijft
vruchteloos op zoek naar iets beters, naar de koesterende warmte van de zon, een goed glas wijn, lekker
eten. Kortom: naar een leven als God in Frankrijk. Maar wie na een lang en gelukkig leven in de Provence
uiteindelijk de hoek omgaat neemt eerst nog een goed glas en denkt: het is mooi geweest. Bij Jan en
Marijke dus geen geesten (trouwens nergens in de Provence), maar alle goeds wat de streek te bieden
heeft. We komen er nog wel terug. |
| | De elektrische gitaar | van: Jan |
'Cinq euros', zei de handelaar op de brocante in Malmoisson, toen ik
vroeg hoeveel de "Cort Perfodriver Series model Telecaster" moest opbrengen.
Ik dacht eerst: 'Dat is een geintje'. Maar de man achter de uitgestalde
koopwaar keek er een beetje benauwd bij, alsof zelfs vijf euries nog
teveel gevraagd was.
Gitaar ter hand genomen, halsje bekeken. Mooi recht. De vier overgebleven
snaren een beetje gestemd en het klonk niet onaardig. Een ogenblik overwogen
om nog af te dingen, maar dat durfde ik deze aardige brocanteur niet aan te doen.
Thuis gekomen met mijn nieuwe aanwinst nieuwe snaren erop gezet, beetje
octaaf-zuiver gesteld en op de VOX AC-30 gitaarversterker aangesloten.
Dat was nou jammer. Slechts één geluid en volume- en toonregelaar plus
de keuzeschakelaar zitten er voor 'Jan-met-de-korte-achternaam' op.
Dus even bellen met Henk de gitaarbouwer. In no time het bedradingsschemaatje
via de mail in huis en dus de soldeerbout opgezocht.
En waarachtig ...... alles werkt. Keuzeschakelaar voor voor- of achterelement
of combinatie van beiden. Volumeknop, toonregeling, alles doet het.
Een echte gitaar voor 5 euro, een setje snaren van 6 euro, een beetje werk en
voor tig euro's lol. Wie doet je wat. En iedereen die de gitaar hoort en
ziet ....... gelooft zijn ogen en oren niet. |
| | Verrassende nieuwe kennismaking
met Les Deux Pigeons | van: Ad en Elise |
Als we in augustus 2007 in Vaumeilh de weg inslaan die ons via de fruitbomen
van Les Passerons leidt naar Les Deux Pigeons weten we niet wat we zien.
Ruim twee jaar na ons laatste bezoek gloort in de verte een oogverblindend
monumentaal pand dat qua stijl en aanblik geheel opgaat in het schilderachtige
decor van de Provence. De afgelopen jaren is er (weer) zoveel veranderd aan de
woning dat de hernieuwde kennismaking al van grote afstand bewondering oproept.
Natuurlijk kan dat oordeel niet los worden gezien van de ontwapenende schoonheid
van de lommerrijke omgeving. En natuurlijk bevindt Les Deux Pigeons zich op een
uniek plekje tussen de Alpes de Haute Provence, de rivier de Durance en het robuuste
Sisteron. Zo goed als ook de talrijke zonuren per jaar bijdragen tot een buitengewoon
plezierig leefklimaat. Maar dat alles laat onverlet dat het ‘huis met de authentieke
duiventil’ is verbouwd tot een rustieke parel die ver boven het Franse maaiveld uitsteekt.
Als we die bewuste augustusmiddag het pad oprijden vallen we van de ene verbazing in
de andere. Een nieuw dak, gerestaureerde muren, alles tiptop geschilderd, een immense
(mooie) tuin in wording, een glazen uitbouw aan de zijkant om meer licht in de woonkamer
te creëren en diverse gezellige terrassen. Om van het interieur nog maar niet te spreken.
Er is van alles verbouwd, gerenoveerd en heringericht. Met als jongste aanwinst de eerste
chambre d’hôte.
Wij zijn de eerste gasten die daarvan gebruik (gaan) maken. Nieuwsgierig gaan we de
trap op naar de eerste etage, waar Les Ramiers zich bevindt. De kamer is riant,
smaakvol ingericht en heeft een eigen toilet, douche en wastafel. Het uitzicht is
minstens even indrukwekkend. Als je de luiken voor de ramen open zet, kijk je uit over
een uitgestrekte vlakte met op de achtergrond de imposante berg Montagne de Lure.
Het verblijf in Les Ramiers bevalt buitengewoon goed, zoals we ook ons familiair
verblijf in Les Deux Pigeons als zeer aangenaam ervaren. We wandelen met z’n vieren en
onze twee Golden Retrievers Noor en Ollie door de heuvels van Vaumeilh, drinken ’s morgens
koffie op een terras in Sisteron, lunchen met een glaasje rosé gezellig buiten in het
zonnetje, bezoeken vrienden in de buurt, doen leuke uitstapjes in de regio, drinken in
de namiddag een aperitief en genieten ’s avonds onder een sterrenhemel van een uitgebreide
Franse maaltijd met een goed glas wijn.
Als we na een kleine week vertrekken laat de Provence in algemeen en Les Deux Pigeons
bijzonder een verpletterende indruk achter. Wie zou hier niet – net als Jan en Marijke –
willen leven als God in Frankrijk. Al is het maar voor een paar dagen! |
|
|
|
